Brazilië: 2e blog de Jaguar

Nadat we twee dagen verblijf in de zuidelijke Amazone (zie blog 1) zijn we afgereisd naar de Pantanal waar we in verschillende lodges verbleven.

Hier volgt een beschrijving van het verblijf in het Soutwild Jaguar Flotel. Het is een drijvend verblijf (Hotel) dat ligt aan de oever van de brede Cuiabá rivier. Dit flotel is alleen per boot te bereiken. Van hieruit varen we morgens om ca 6.00 uur tot ca 11.00 uur, en in de middag van ca 1500 uur tot 1800 uur, met een snelle boot op zoek naar de Jaguars die langs de oever of in de rivier verblijven.

In de vroege ochtend is het genieten van mooie zonsopkomsten zoals er een hier is vast gelegd.

 

De jaguar is een roofdier uit de familie van de katachtigen De jaguar komt voor in Midden en Zuid-Amerika hij lijkt op een luipaard, maar is zwaarder gebouwd. Onderstaande foto’s zijn het geselecteerde resultaat van twee dagen varen. 




















En mogelijke prooi voor de jaguar is de capibara, deze werden door een zwemmende jaguar belaagd maar konden op tijd ontsnappen. De capibara is de grootste levende knaagdierensoort. Ze worden in de Pantanal veel gebruikt als “grasmaaier” bij de lodges om het gazon netjes te houden.







Deze dieren worden op deze locatie door Southwild beschermd, terwijl er elders in de Pantanal helaas nog veel jaguars worden afgeschoten door veehouders. Dus valt er nog veel werk te doen om dit te voorkomen.

In de volgende blogs zullen de vogels en nog andere dieren getoond worden.

Wordt vervolgd.

Brazilië: 1e blog Harpij Arend

Ik ben begin augustus met een aantal mensen afgereisd naar Brazilië voor een bezoek aan de Pantanal een beschermd natuurgebied ten zuiden van Cuiabá. Onder begeleiding van een gids van Southwild, een Wildlife Company in Zuid Amerika, zijn we naar diverse lodges afgereisd om ons in de natuur op het gebied van fotografie uit te leven.

Maar eerst even in Cuiabá een vlucht genomen naar Alta Floresta. Van Alta Floresta met z’n allen doorgereisd in twee pick-ups naar een dorpje in het westen genaamd Nova Bandeirantes in de zuidelijke Amazone, met als doel de zeldzame en bedreigde Harpij Arend proberen te fotograferen. De volgende dag morgens vroeg, in de pick-ups, al hobbelend over zandpaden het regenwoud in naar een locatie waar we deze Arend zouden kunnen waarnemen.

De harpij. is een van de grootste arenden ter wereld. Het verenkleed van de harpij is donkergrijs, met uitzondering van de asgrijze kop en de witte buik. Over de borst loopt een zwarte band. Beide geslachten hebben een kuif van lange veren op de bovenkant van de kop, die opgezet kan worden. De harpij heeft korte, maar zeer sterke poten met lange, sterk gekromde nagels. De brede vleugels zijn voor een vogel van deze omvang kort en stellen de harpij, samen met de beweeglijke staart, in staat in de dichte bossen te jagen. Vrouwelijke harpijen zijn gemiddeld een derde groter dan de mannelijke exemplaren. De lichaamslengte bedraagt 89 tot 102 cm, de spanwijdte 175 tot 220 cm en het gewicht 4 tot 9 kg(bron: Wikipedia).

We hadden geluk dat we deze nog jonge vogel konden spotten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De harpij heeft een enorm groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) niet zo groot. In geschikt leefgebied is harpij nog redelijk algemeen. De grootte van de populatie wordt geschat op 20 tot 50 duizend individuen. De harpij gaat in aantal achteruit. Deze fanatieke roofvogel heeft een enorme aantrekkingskracht op jagers en afschot is zeer nadelig voor de populaties van deze vogel die zich langzaam voortplant. Verder wordt gevreesd voor aantasting van zijn leefgebied, door de voortdurende ontbossingen. Als de jacht beperkt kan worden en als de landen waarbinnen het Amazoneregenwoud ligt een ecologische structuur scheppen van met elkaar verbonden stukken ongeschonden of goed beheerd secundair bos, dan kan de vogel van de Rode Lijst worden afgevoerd. Nu staat hij als gevoelig op de Rode Lijst van de IUCN.[1](Bron Wikipedia)

Dit was het eerste blog van mijn reis naar de Pantanal.

Wordt vervolgd.

Voorjaar

Deze week even naar Castricum gereden naar het meer bij de Haagsche weg.  Onderstaande foto’s spreken voor zich.

 

 

Opstijgende grote Zilverreiger.

Blauwe reiger wacht geduldig op z’n prooi

Het is voorjaar, de grauwe ganzen doen het weer goed.

Twee brandganzen hebben een onderonsje in het riet.

Kuifeend neemt een bad.

Herfst in de Noordoostpolder

Eind oktober ben ik afgereisd naar het waterloopbos in de Noordoostpolder om wat herfstplaatjes te maken.

Het Waterloopbos was van 1952 tot 1995 eigendom van het Waterloopkundig Laboratorium in Delft, dat hier een nevenvestiging had onder de naam Waterloopkundig Laboratorium “De Voorst”. In 35 grote schaalmodellen van zeearmen en havens, zoals van de Deltawerken en de haven van Lagos, werden proeven gedaan om de invloed van waterbouwkundige werken op de loop van het water te kunnen voorspellen. Omdat de bodem van het bos ca. 5 meter lager ligt dan het peil van het Vollenhovermeer was het eenvoudig om waterlopen na te bootsen: men groef sloten en kanalen om het water naar de modellen te leiden en met behulp van schuiven werd de aanvoer ervan geregeld. De afvoer verloopt via de Zwolsevaart, waarvan het peil weer twee meter lager ligt. Bron: Wikipedia.

Op deze foto is de proefopstelling te zien van de pieren bij IJmuiden, aan de voorkant is de opening aan de zeekant.

 

Testopstelling: Duinafslag voor Stormgolven.

 

De blauwe Balustrade is onderdeel van een kunstwerk. blauw is de kleur van stromend water die de wandelaar begeleidt naar de waterval.